Onze Aanpak

Work hard. Play harder.


Iedereen is anders en iedereen heeft een andere hulpvraag. Onze aanpak stemmen we zodoende af aan de persoon. Onze ervaringsdeskundigen en zorgprofessionals zijn kundig en flexibel en worden uitgedaagd door voor iedereen op maat werken. Toch zijn er een aantal dingen die we altijd doen:

De stappen

  1. Een kennismakingsgesprek. Hierin stellen we vast of er een klik is met de begeleider. Ook bespreken we waarmee we concreet aan de slag gaan. Dit is vrijblijvend en zitten geen kosten aan verbonden.
  2. De sessies. Tijdens de sessies komen we in beweging. We kiezen een sport, nieuw of bekend en komen in actie. Uiteraard is er tijd om te praten, doelen te stellen, uitdagingen te kiezen en is het niet alleen maar lol hebben. Work hard. Play harder.
  3. Rapportage. Wij rapporteren na iedere sessie onze bevindingen. In overleg kan dit alleen door jou gelezen worden, of ook door anderen, bijvoorbeeld een werkgever, partner of familie. Iedereen die toegang heeft tot de rapportages kan zelf ook rapporteren. Dit zorgt ervoor dat communicatie niet alleen open is, maar ook dat iedereen elkaar kan helpen waar nodig.
  4. Periodiek evalueren. Iedere 4 tot 5 sessies evalueren we het succes van het traject tot nu toe. Tijdens deze evaluatie kijken we wat er voor zorgt voor succes en maken een plan om dat te versterken. We kijken ook naar wat het proces eventueel tegenhoudt en lossen dat op. Deze evaluatie is ook een moment om te kijken waar de stip aan de horizon ligt. Welke doelen heb je al behaald, welke wil je nog halen? Of misschien kunnen we zelfs al door naar stap 5.
  5. Loslaten. Er komt altijd een moment dat we los kunnen laten. Je kan het zelf. Een vangnet is er natuurlijk altijd en onze outdoor-deuren staan altijd open.  Dit is het moment waar we naartoe werken en zorgen ervoor dat we met vertrouwen afscheid kunnen nemen.

“Loslaten is het moment dat je weer beseft dat je het zelf kunt. Het is eng. Als een trapeze artiest die niet heen en weer kan blijven slingeren, maar de sprong moet wagen en de volgende stang moet grijpen. Gelukkig is er, net als voor een trapeze artiest, een vangnet. Je staat er niet alleen voor. In mijn eigen ervaring zijn mijn vrienden en familie het eerste vangnet. En als het nodig is kan je altijd weer terug naar de hulp van eerder."

Jeroen Westerhuis, 38 jaar